Skip navigation

Tag Archives: muziek

ROTTERDAM – Het Holland Pop Festival kan al na de eerste dag een daverend succes genoemd worden. De organisatie rekende op 25.000 bezoekers. Maar op de eerste van de drie dagen, waren er al meer dan twee keer zoveel op het terrein. Door de relaxte sfeer en de gigantische opkomst kan het Rotterdamse festival met recht de Nederlandse tegenhanger van Woodstock noemen, het grootse festival vorig jaar in de Verenigde Staten.

Hoogtepunt van de eerste festivaldag was Jefferson Airplane. De Amerikaanse rockband sloot de eerste festivaldag af: van drie tot vier uur ’s nachts.

Jefferson Airplane, tijdens hun optreden op Holland Pop. Foto: Nationaal Archief/Anefo. Maker: Onbekend

Daarmee waren de Amerikaanse artiesten ruim drie uur later begonnen dan was gepland. Het kon het publiek nauwelijks iets schelen. Aan het einde van het optreden, het was toen al vier uur geweest en de volgende dag begon al bijna weer, riep het publiek nog steeds om meer.

Een ander opmerkelijke optredens op de eerste dag waren van  Santana, The Flock en Quintessence.

Softdrugs

De sfeer op het terrein was de hele dag uitmuntend. Dat kwam mede door het vele gebruik van softdrugs, dat door de politie oogluikend wordt toegestaan.

Toch zat niet iedereen aan de wiet. “De stuff is hier toch nauwelijks te betalen”, laat een Amsterdamse student weten in Het Vrije Volk. “Ik heb prijzen gehoord van zeven piek per gram. Kom nou zeg. Je zou bijna zeggen dat het hele bos omgeturnd is. Roken verboden, maar handel toegestaan.”

Een deel van het publiek meldde zich al een dag voor de opening bij de poorten van het Kralingse Bos om een plekje te kunnen bemachtigen bij het hoofdpodium. Donderdagavond lagen er al meer dan 4.000 mensen voor de ingang van het park. En het zijn niet alleen Nederlanders. In het publiek was ook Frans, Duits en Engels te horen.

Ook zou een deel van het publiek via illegale wijze het terrein opgekomen zijn. Hoeveel mensen nu hebben betaald voor een kaartje (á 40 gulden) is niet duidelijk.

Volgens het Vrije Volk ontdekte één steward wel tweehonderd mennsen die zonder kaartje over het hek geklommen waren. Andere hadden natte broekspijpen, omdat ze door de sloot het terrein waren binnengetreden.

Toch stond organisator Berry Visser breed te grijnzen op het festivalterrein. Het festival, dat deels uitmaakt van C70, het wederopbouwfestival, is een groot succes. En met de opkomst en de sfeer lijkt het haast wel de Nederlandse tegenhanger te worden van Woodstock, vorig jaar in de Verenigde Staten.

“Het is schitterend weer en we verwachten nu zeker 100.000 mensen”, liet Visser aan de Telegraaf weten.

Het weer werkte inderdaad bijzonder goed mee. Woensdag, toen de eerste mensen zich bij de ingang van het park meldden, was het nog grijs en regenachtig, maar vandaag was het heel de dag stralend weer.

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Noodhospitaal

Op het terrein was een speciaal ‘noodhospitaal’ ingericht, met bedden van het Dijkzigtziekenhuis en Deltaziekenhuis. De artsen hadden het bijzonder rustig en volgens Het Vrije Volk lag er slechts één patiënt bij te komen. Iets teveel drugs gebruikt, zeiden de artsen. Een veel meer gehoorde klacht was hoofdpijn, maar dat kwam vooral door te weinig drinken.

Drinken was er genoeg, dankzij hoofdsponsor Coca Cola. Op de eerste dag zijn er 65.000 blikjes Coca Cola doorheen gegaan. Omdat er nu al een tekort dreigde te ontstaan, heeft Coca Cola vanuit Engeland nog eens 100.000 blikjes laten aanrukken.

Het bedrijf sponsort het festival met zo’n 50.000 gulden. Een andere belangrijke sponsor is de overheid.

Een van de suppoosten bij het Holland Pop Festival, met een papieren hoed, tegen de warmte. Foto: Nationaal Archief. Maker: onbekend

En de gewone Rotterdammer? Die haalt zijn schouders op over alles wat er op het festivalterrein gebeurt. “Het barst van de hippies in Kralingen”, laat een taxichauffeur weten in de Telegraaf.

“Rotterdam is een werkende stad, jongen, we hebben voor dat soort dingen geen tijd. Maar als we iets organseren, doen we het goed.”

(Taxichauffeur, Telegraaf, 27-06-1970)

Programma morgen en overmorgen

Ook voor morgen staan er weer wat grote namen op het programma zoals The Byrds en Al Stewart. Zondag volgen nog Soft Machine en Pink Floyd als absolute publiekstrekker.

Als bijprogramma’s zijn geregeld de drive in shows van de KRO, Lex Harding, Dick de Graaf en Mojo.


Hoe ging het verder?

Het Holland Pop festival heeft inmiddels mythische vormen gekregen. Hoeveel mensen er nu uiteindelijk waren is niet helemaal duidelijk, maar het lijken er rond dan 100.000 te zijn.

Toch was het een financieel fiasco. Een zeer groot gedeelte (ongeveer de helft) van het publiek slaagde erin om binnen te komen zonder te betalen. Daardoor had de organisatie een tekort van 700.000 tot 800.000 gulden. Het leverde dan ook een faillissement op.

Een jaar na het festival ging de film ‘Stamping Ground’ in première, over het festival.

https://www.youtube.com/watch?v=h_87cw-P9No

In het Kralingse Bos staat sinds 2013 een monument ter herinnering aan het festival.

SCHEVENINGEN – Wat een feest had moeten worden met internationale liedjes uit heel Europa werd een keiharde ruzie met beschuldigingen over en weer. Singing Europa ’69 werd niet het succesnummer en leverde uiteindelijk ook twee hele boze ‘winnaars’ op: België en Spanje.

Tijdens de slotavond van het ‘alternatieve songfestival’ in het Kurhaus ging de strijd om de winst (en het bijbehorende prijzengeld en publiciteit) tussen de Belgen en Spanjaarden. Maar na het Belgische optreden gaf het Spaanse jurylid opvallend weinig punten aan de Belgische Hoe Harris, Rita Deneve en het Wallace Collection.

Terwijl de meeste landen met 18 tot 20 punten kwamen voor de Belgen, gaf de Spanjaard een 5. Dat leverde hem behoorlijk wat boegeroep uit het publiek op, dat ook wel kon zien dat dit doorgestoken kaart was. Het zorgde ervoor dat Spanje op 240 punten eindigde en België op 239.

“Pure corruptie”, riep de Belgische ploegleider Louis van Rymenant witheet van woede, nadat de jury Spanje tot winnaar had uitgeroepen. De jury trok zich na de uitslag meteen terug in een van de zalen van het Kurhaus.

“Pure corruptie”

(Louis van Rymenant, ploegleider België)

Enkele uren later kwam voorzitter Paramor van de jury met een compromis: Spanje en België zouden allebei op de eerste plek eindigen. “De jury herroept de einduitslag en verklaart, dat de Spaanse en Belgische ploegen beide op de eerste plaats zijn geklasseerd.”

Ook dat was geen oplossing volgens Van Rymenant die uit zijn slof schoot bij een verslaggever van Het Vrije Volk. “Wij een eerste plaats of helemaal niets, geen gedeelde plaats. Als ik m’n geld niet krijg, begin ik een gerechtelijke procedure”

Belangen

Later bleek dat het Spaanse jurylid zo zijn redenen had om een Belgische overwinning te saboteren. Het jurylid was directeur van de platenmaatschappij Belter, waar alle leden van de Spaanse ploeg voor werkten. Winst zou veel publiciteit betekenen en dat was weer goed voor de platenmaatschappij.

De andere juryleden waren daarvan op de hoogte en drongen na de bekendmaking van de uitslag aan op een vergadering.

Het Spaanse jurylid, Joaquin Alfonso, vertrok na het juryberaad meteen naar zijn hotel. Hij bleef erbij dat hij de Belgen in de finale veel slechter vond dan tijdens de voorronde. De organisatie was van te voren op de hoogte van de band die Alfonso had met de artiesten, beweerde het jurylid tegen de toegestroomde media. Ook de andere juryleden zouden voor het begin van het festival op de hoogte zijn geweest.

Zo is het zelfs zo dat de Belgische ploegleider Van Rymenant en Alfonso ook al zakelijke contacten hadden. “Of ik daar nu nog mee door ga? Nee”, zei de Belgische leider boos.

Nee, Spanje wint

Organisator Lou van Rees, die een paar dagen geleden nog luidkeels verkondigde dat er volgend jaar weer een Singing Europe zou komen, was helemaal niet blij met de compromis die de jury had gevonden. In een late verklaring liet de impresario weten dat de beslissing van de jury op geen enkel reglement was gebaseerd en is feite nergens op sloeg.

Van Rees bleef erbij dat de uitslag bleef staan zoals hij op de televisie en de radio was uitgezonden met Spanje als winnaar en België als tweede.

De Belgen hebben aangekondigd dat ze in de volgende week contact zullen zoeken met Reinder Zwolsman, projectontwikkelaar en de grote financiële man achter het festival.

Liedjesfestijn

Aan Singing Europe deden vijftien landenteams mee. Op de eerste avonden kwamen steeds een paar landen in actie. Elk land levert een solist(e) en een paar muzikanten. Er volgen dan drie optredens die beoordeeld worden.

De zes landen met de meeste punten gingen door naar de finale. Spanje, België, Frankrijk, Joegoslavië, Engeland en Tsjecho-Slowakije kwamen vandaag in actie. Na Spanje en België eindigde de Fransen op de derde plek.

Voor de Nederlands zanger Ben Cramer was er een klein succesje. Hij krijgt van de Belgische minister voor Cultuur de prijs voor de beste act.

Singing Europe had vooral het Nederlandse alternatief moeten zijn voor het jaarlijkse Knokkefestival, dat volgende week plaatsvind. Ook dat festival is niet vies van een relletje meer of minder. Maar de problemen zijn vaak niet zo groot als nu in Scheveningen.

Maar naast de chaos rondom de eindoverwinning was er meer kritiek op het evenement. Sommige deelnemende landen waren ondermaats. Zo stuurde Hongarije een pianist die normaal gesproken in een bar in Boedapest speelt.


Hoe ging het verder?

Lou van Rees wilde met Singing Europe een onvergetelijke indruk achterlaten. Het is maar de vraag of hij dat op deze manier bedoelde.

Vooral de Volkskrant was hard in haar oordeel over organisator Lou van Rees:

“Een totale mislukking. Een festival met een overvloed aan ‘artiesten’ die gewoon nog ’n tijdje bij moeder thuis tussen de Luxemburgse, Zweedse, Italiaanse en Zwitserse schuifdeuren hadden moeten blijven oefenen.”

(Volkskrant, 10-07-1969)

Een week na Singing Europe staat een liedjesfestijn gepland in Knokke (België), maar er wordt snel besloten om deze wedstrijd maar niet op televisie uit te zenden.

De media is eensgezind over het festival: het is een gigantische flop, vooral door de rel op het einde. Lou van Rees noemt een week later de pers ‘vooringenomen’.

Van zijn voornemen op het jaar erna weer een liedjesfestival te organiseren moet Lou van Rees al binnen een paar maanden terugkomen. Het wordt 1971, laat hij dan weten. Maar ook dan blijft het stil. Een nieuw Singing Europe komt er uiteindelijk nooit.

Lou van Rees zou nog zeker tien jaar lang doorgaan als een van de grootste en bekendste impresario’s van Nederland. Singing Europe was niet meer dan een kleine smet op zijn blazoen.

Bronnen:

Het Vrije Volk – 10-07-1969 – Belgische ploegleider: Corruptie!

Algemeen Handelsblad – 10-07-1969 – Spanje moeizaam winnaar

Auteur: Dave Datema

Gepubliceerd op: 09 juli 2018

Verhaalnummer: 46


SCHEVENINGEN – Het concert van de popgroep Rolling Stones in het Kurhaus gaat de boeken in als een van de kortste in de geschiedenis. De menigte jongeren in de zaal was vanavond zo door het dolle heen dat een deel van het meubilair werd gesloopt. Na tien minuten werd, op verzoek van de Stones, het optreden gestaakt.  

Het was niet voor het eerst dat een van de grootste bands van de wereld naar Nederland kwam. Tijdens het bezoek van de Beatles, een paar maanden geleden, was er ook sprake van een gekte in Nederland. Maar het optreden in Blokker (Noord-Holland) kende bij lange na niet de hysterie zoals vandaag in het Kurhaus in Scheveningen.

De sfeer in de opgefokte zaal bereikte een kookpunt toen de Stones op het podium kwamen. Stoelen werden afgebroken en rug- en armleuningen werden richting het podium gegooid.

Drummer Charlie Watts kon maar net voorkomen dat hij een stuk glas tegen zich aangegooid kreeg. Hij bukte, waardoor het glas in het gezicht van technicus terecht kwam. De technicus werd hevig bloedend behandeld achter de schermen.

Ondertussen probeerden de beveiligers op het podium te voorkomen dat mensen vanuit de menigte voor het podium bij de artiesten wisten te komen. Mensen die –ongewild of niet- toch op het podium kwamen, kregen klappen en werden afgevoerd.

De muziek van de Stones was door de uitzinnige menigte nauwelijks te horen. Ondanks de chaos voor en op het podium, speelden de artiesten toch door, totdat ook de snoeren van de microfoons vernield waren. Zanger Mick Jagger kon niets meer, maar zijn collega’s gingen verder met een instrumentaal nummer.

Ondertussen raakten meer mensen gewond, ook door de vechtpartijen die op sommige plekken in de zaal plaatsvonden. Sommige meiden werden de kleren van het lijf gerukt. Twee van hen werden door de politie in veiligheid gebracht.

De politie, die tot dusverre in de catacomben had gezeten om uitlokking van verder geweld te voorkomen, was inmiddels ook op het podium gaan staan. De agenten waren een gewillig doelwit voor het doorgeslagen publiek.

Vanuit de zaal werd het podium bijna gebombardeerd met stoelpoten, rugleuningen en andere voorwerpen. De organisatie besloot uiteindelijk om het concert te beëindigen. De bandleden werden in veiligheid gebracht.

Dit zorgde er niet voor dat de rust terugkeerde in de zaal. Er braken nog meer vechtpartijen uit en de politie trad nog harder op. Ook nadat het licht in de zaal werd uitgedraaid keerde de rust niet terug. Plantenbakken werden leeggegooid en ruiten ingeslagen.

Na tien minuten kon de politie de zaal  ontruimen, maar buiten gingen de vernielingen verder. Geparkeerde auto’s werden gesloopt. De Haagse politie moest meerdere charges uitvoeren.

Er zijn vier jongeren aangehouden.

‘Nooit meer naar Den Haag’

De Stones hadden in hun carrière veel meegemaakt, maar wat er in Den Haag gebeurde, verbaasde ook hen. Ze hadden vooral geen goed woord over voor het optreden van de politie.

“Onze muziek heeft de jeugd niet gek gemaakt. Ze waren alleen maar woedend omdat een knokploeg op het toneel hen trapte en sloeg. Men raakte daarover in razernij zodat men tot een algehele aanval overging”

(Mick Jagger, Telegraaf, 10-08-1964)

Gitarist Brian Jones sluit zich daarbij volledig aan. “We hebben overal in de wereld gespeeld, maar nog nooit hebben we een politiemacht gezien die zo hardhandig en ontactisch optrad als hier in Den Haag. We willen dan ook nooit meer in Den Haag spelen. Dit is te gek.”

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



‘Konden niet anders’

Hoofdinspecteur Buyze benadrukt dat het politieoptreden een preventieve werking moest hebben, maar dat ze daar niet in geslaagd zijn. “Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt”, zei Buyze in een in de haast opgezette persconferentie in de hal van het Kurhaus.

Buyze had ongeveer 25 agenten en drie honden tot zijn beschikking.

“Maar ik durfde mijn mannen niet de zaal in te sturen. Ik geloof dat zij er niet levend uitgekomen zouden zijn”

(Politieinspecteur Buyze, Algemeen Handelsblad 10-08-1964)

Oorzaak

Ook de organisatie van het concert kreeg behoorlijk wat kritiek te verduren. De sfeer was al gespannen tijdens het voorprogramma, met artiesten als Rudi Carell, Johny Lion en André van Duin. Deze artiesten hadden totaal geen binding met het jonge publiek en de aanwezigen lieten dat weten ook.

Na afloop werd er ook gewezen naar de filmploeg, die beelden maakten van het optreden. Tijdens het voorprogramma, toen het nog rustig was, probeerde de ploeg de jongeren op te jutten door dingen te roepen als ‘Kom jongens, doe eens lekker gek’.

Schade

Hoe groot de schade is aan de Kurzaal is niet duidelijk. Organisator Paul Acket had het eerder over een bedrag tussen de 15.000 en 20.000 gulden, maar dat bedrag werd later ontkend door Kurhaus-directeur Van Dusseldorp. De directeur deed verder geen uitspraken over de hoogte van de schade.

Wie er voor de kosten gaat opdraaien is net zo onbekend. Acket zou niet verzekerd zijn. Door het ophitsend gedrag van de EMS-filmploeg voelt hij zich niet langer aansprakelijk voor de ontstane schade.

Cliff Richard

Het is niet voor het eerst dat er een concert van een popidool uitmondt in complete chaos. In Rotterdam gebeurde het twee jaar geleden ook al een keer bij een optreden van Cliff Richard.


Hoe ging het verder?

Wie uiteindelijk voor de schade is opgedraaid is niet helemaal duidelijk. Ook gaan er wat verhalen over dat de rellen vooropgezet spel zijn, maar dat hebben de betrokkenen altijd ontkend.

Duidelijk is we dat het concert van de Stones in het Kurhaus de boeken ingaat als een van de meest memorabele uit de Nederlandse muziekgeschiedenis. En een van de kortste overigens.

Beelden

De beelden die op YouTube staan, kloppen overigens niet helemaal. Van het optreden is alleen beeld en geen geluid overgebleven. Het nummer dat je de Stones hoort spelen, hebben ze in het Kurhaus niet gespeeld. Het geluid is afkomstig van een ander concert. De beelden zijn wel echt.

Wie had nou de meeste schuld?

In de media volgt er in de dagen na het concert een uitgebreide ruzie over wie er verantwoordelijk was voor de problemen. De organisatie kreeg een veeg uit de pan, omdat er geen rekening is gehouden met het publiek.

Meer kritiek was er op de politie die door hun onbehouwen houding (en geweld) niet echt hebben bijgedragen aan het terugbrengen van de rust. ‘Haagse politie is zeer hardhandig’, kopte het Vrije Volk. De Waarheid komt met een soortgelijke kop.

Maar (logischerwijs) waren er ook media die volledig de schuld bij de jongeren in de zaal legden. ‘Jeugd had maar één doel: alles vernielen’. Daar moet wel een heel grote kanttekening bij geplaatst worden. Die kop is geschreven door Telegraaf-journalist Henk van der Meijden, die ook producent was van de opnamen in het Kurhaus.

BRONNEN:

De Tijd De Maasbode“. Amsterdam, 10-08-1964, p. 3.

De Telegraaf“. Amsterdam, 10-08-1964, p. 3

De waarheid“. Amsterdam, 10-08-1964, p. 3

Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad“. Rotterdam, 10-08-1964, p. 3

Tekst: Dave Datema en Rob Vermeulen

Gepubliceerd op: 01 oktober 2017

Verhaalnummer: 15

ROTTERDAM – Het popconcert in Ahoy van de Britse zanger Cliff Richard is vanavond volledig uit de hand gelopen. Jongeren gingen met elkaar op de vuist en gooiden spullen naar het podium. De zanger, die in de herrie nauwelijks was te verstaan, moest uiteindelijk een veilig heenkomen zoeken. Morgen staan er nog optredens gepland in Den Haag en Amsterdam.

Na enkele nummers vluchtte de Britse tieneridool via een zij-ingang naar buiten. In de zaal lagen toen losgetrokken kabels, her en der lagen stoelen en ook werden er ook nog klappen uitgedeeld, door jongeren onderling.

Zo’n 3700 honderd jongeren waren in Rotterdam afgekomen op de ‘koning van de Twist’ en zijn band The Shadows. Tijdens het voorprogramma werd al een signaal afgegeven dat het geen normale avond zou worden. Als The Ricochets optreden klonk er een flink fluitconcert.

In de hoek van de hal vond toen al het eerste kleine opstootje plaats. Dat werd nog in de kiem gesmoord door de agenten en bewakers die aanwezig zijn.

Maar het wordt pas echt chaotisch als The Shadows voor het eerst op het podium klommen. Zij moesten het publiek klaarstomen voor de hoofdact: Cliff Richard.

“Wilt u blijven zitten, anders kunnen de mensen achter in de zaal niets zien”, roept Top- en Flops-presentator Herman Stok door de microfoon. Dat lijkt enigszins te werken.

Maar korte tijd later wordt het weer onrustig en een paar honderd jongeren stormen naar het podium, dat wordt afgeschermd door hekken. Daarna probeerde Stok het opnieuw om de jongeren tot de orde te roepen.

“Wilt u alstublieft blijven zitten. De mensen bij het toneel moeten weg, anders stoppen de Shadows”

Herman Stok

En dit keer stopten de artiesten ook. Om korte tijd later weer op het podium te verschijnen. Na de pauze verschijnt ook Cliff Richard zelf op het podium. Meerdere keren moet het programma stilgelegd worden omdat het publiek op het podium dreigt te komen.

Kabels die bij het podium lopen worden losgetrokken en een lichtbak, die voor op het podium stond, werd omgetrokken. Het publiek ging zo tekeer dat van het nummer van de zanger eigenlijk niets te horen was.

Uiteindelijk zong de Britse popicoon vijf nummers. Hij sloot af met zijn grote hit Living Doll uit zijn recente film Young Ones. Vervolgens gingen de lichten uit en verlieten de zanger en zijn band snel het podium. Toen de lampen weer aan gingen was het podium leeg.

Ook na het laatste nummer vonden op meerdere plekken in de hal vechtpartijen plaats.

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Staken

Al voordat het tieneridool op het podium verscheen, werd achter de schermen al overlegd of de show wel door kan gaan.

Tijdens het optreden werd de show drie keer stilgelegd. Volgens het Algemeen Dagblad had de zanger er toen wel genoeg van, maar op aandringen van zijn manager ging hij toch weer het podium op.

Tijdens het laatste nummer liep het zo uit de hand dat de artiesten via de nooduitgang het pand verlieten.

“Zoiets hebben wij nog nooit meegemaakt”, zeiden de organisatoren tegen het Algemeen Dagblad. De zanger zelf was mild over zijn publiek.

“Ik neem het hen niet kwalijk. Ze zijn alleen wat tè enthousiast. Ik wilde alleen maar zingen.”

CLIFF RICHARD, ALGEMEEN DAGBLAD (09-04-1962)

Morgen staan er nog twee concerten gepland van Cliff Richard: in Den Haag en in Amsterdam.


Hoe ging het verder?

In Amsterdam en Den Haag bleef het rustig, maar ze hadden hun lesje wel geleerd na Rotterdam. Elke keer als het ook maar een beetje dreigde te escaleren werd het concert stilgelegd.

In Amsterdam kwam het programma wel tot een onverwacht, maar gepland einde. Het leek erop dat Cliff Richard nog een nummer ging spelen, maar plots was de band en de zanger via een zij-uitgang verdwenen, richting Den Haag.

Twee jaar later bezochten de Beatles Nederland. Dat zorgde al voor een ongekende gekte in Nederland. Later dat jaar kwamen ook de Stones naar Nederland. Dat leverde een legendarisch concert op in het Kurhaus, dat ook het einde niet haalde. De chaos echter, was toen behoorlijk wat groter dan bij het concert van Cliff Richard.

Bronnen:

Algemeen Dagblad – 09-04-1962 – ‘Twist liep hoog op’

Het Vrije Volk – 09-04-1962 – Show wordt gestopt

De Telegraaf – 09-04-1962 – Cliff’s onvoltooide

Auteur: Dave Datema

Gepubliceerd op: 07-04-2022

Verhaalnummer: