Skip navigation

Tag Archives: schandaal

ROTTERDAM – De stad Rotterdam lijkt het eerste slachtoffer te worden van de diplomatieke ruzie tussen China en Nederland over de bouw van een aantal duikboten voor Taiwan. Uit onvrede over de order aan Rijn-Schelde Verolme (RSV) laat de grootste rederij van China zijn schepen niet langer gebruik maken van de dokken in de haven van Rotterdam. Ook Shell is het slachtoffer van een boycot na de duikbotenaffaire.

Scheepsbouwer RSV wordt zelf ook getroffen door de boycot. Het bedrijf is met de werven van Wilton-Feyenoord en de Rotterdamse Droogdok Maatschappij (RDM) de grootste partij op de scheepsreparatiemarkt. De boycot zou jaarlijks het werk aan tweehonderd Chinese schepen kunnen schelen.

De directie van de China Ocean Shipping Company laat weten dat het geen loos dreigement is. De lokale directeur Vos, laat in De Volkskrant weten, dat het vrachtschip Xing Ming na een aanvaring op de Westerschelde is uitgeweken naar Hamburg voor reparaties. Het schip heeft de vracht gelost in Rotterdam, daarna wat noodreparaties laten uitvoeren bij wat kleinere werven, om zo naar Duitsland te kunnen varen.

Duikboten

De duikbotenaffaire draait om de Taiwanese order voor twee duikboten uit de Walrus-klasse bij de Rotterdamse scheepswerven van RSV. China ziet Taiwan nog altijd als een afvallige provincie.

De Nederlandse overheid heeft voorlopig toestemming gegeven voor de lucratieve deal (450 miljoen gulden). Door de situatie in de scheepsbouwsbranche zou deze deal RSV voor de komende jaren overeind houden. Mogelijk gaat er ook personeel van RSV naar Taiwan om daar mensen op te leiden.

Handel

Vooralsnog gaat de import en export van Chinese handel via Rotterdam wel door. Vos zegt in de Volkskrant dat de China National Chartering Corporation, die over alle handel van en naar China gaat, nog niet gereageerd heeft op de duikbotenaffaire.

Rotterdam is tot nu toe de belangrijkste doorvoerhaven voor Chinese goederen, maar volgens Vos is de handel vrij simpel om te leiden via Hamburg of Bremen. Ook uitwijken naar België is een optie.

Shell

Oliebedrijf Shell is ook slachtoffer van de Chinese boycot. Het bedrijf was tot voor kort in verregaande onderhandelingen over de bouw van een smeeroliefabriek in de Chinese provincie Shanxi. Een woordvoerder van de Chinese ambassade maakte vandaag duidelijk dat alle gesprekken zijn stopgezet en dat ‘het onder huidige omstandigheden geen aanbeveling verdient de werkzaamheden voort te zetten’.

Shell wordt extra getroffen omdat vrijwel alle Chinese vliegtuigen gebruik maken van kerosine van Shell. Ook die verkoop zou nu in gevaar komen.

Hoeveel de handelsboycot Shell gaat kosten, kan het oliebedrijf niet zeggen. Verder laat Shell weten het Chinese besluit zeer te betreuren.

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Zorgen

Burgemeester Van der Louw van Rotterdam heeft opnieuw zijn zorgen uitgesproken over de gevolgen van de duikbootaffaire. Hij leidde twee jaar geleden nog een Rotterdamse delegatie naar China.

In de aanloop naar de duikbotenorder aan RSV werd Van der Louw nog gevraagd om advies te geven. Hij heeft geadviseerd om af te zien van de order.

Volgens Van der Louw is de werkgelegenheid die de duikbootorder aan Taiwan tijdelijk oplevert minder belangrijk dan het verlies aan werkgelegenheid dat in ons land kan ontstaan door de Chinese boycot.

Volgens het stadsbestuur van Rotterdam zou de Chinese boycot wel eens vijfhonderd banen kunnen kosten in Rotterdam. Het laden en lossen van de Chinese schepen levert in de Rotterdamse haven zo’n 50 tot 60 miljoen euro op.

Stukgoedbedrijven als Müller Thomson, Multi Terminals en Kroonvlag zouden de hardste klappen opvangen. Maar ook bulkgoedondernemingen zoals Graan Elevator Maatschappij en Frans Swarttouw zouden getroffen worden door de boycot.


Hoe ging het verder?

In de dagen daarna dreven de Chinezen de situatie nog verder op de spits. Op 28 januari lekt uit dat China in gesprek is met Antwerpen en Zeebrugge over de verplaatsing van alle handel. Op diezelfde dag komt ook naar buiten dat chemicaliën, bestemd voor China, niet meer via Rotterdam mogen komen.

Van der Louw is achter de schermen druk bezig met lobbyen. Hij schrijft een brief aan zijn Chinese collega in zusterstad Shanghai, waarin hij zijn excuses aanbied voor de duikbotenorder. Ook spreekt hij de hoop uit dat de duikbotenaffaire niet ten koste gaat van de band tussen de twee steden.

De zo gekoesterde stedenband met Shanghai wordt vervolgens door de Chinezen in de ijskast gezet.

Meer Nederlandse bedrijven kregen te horen dat er opdrachten uit China geschrapt werden, zoals Philips en Martinair.

Politieke weerstand

Ook in politiek Den Haag groeit de weerstand tegen de deal. Nederland heeft op papier geen banden met Taiwan, maar wel met de volksrepubliek. Alleen al op dat vlak zou het opmerkelijk zijn dat de overheid de deal laat doorgaan.

De oppositie wordt vooral gevoerd door D66-leider Laurens-Jan Brinkhorst. Een poging vlak voor kerst om de toestemming voor de bouw tegen te houden haalde het niet met een miniem verschil (75-74).

Maar als begin februari duidelijk is wat de gevolgen zijn van de Chinese boycot, gaat het CDA overstag. Er wordt een motie aangenomen waarin het kabinet wordt opgeroepen om af te zien van de RSV-order.

Die motie wordt niet opgepakt door Van Agt, omdat het ‘te laat zou zijn’. China riep zijn ambassadeur terug uit Nederland en zette de Nederlandse ambassadeur het land uit.

De gevolgen van de duikbotenaffaire zijn aanzienlijk. Premier Van Agt liet later weten dat Nederlandse bedrijven voorlopig achteraan in de rij zouden staan als het ging om Chinese orders. Vooral de scheepsbouwers worden hard geraakt, want bijna vijf jaar komen er geen tot vrijwel geen nieuwe opdrachten binnen. Japanse bedrijven nemen de rol van Nederland over.

Door een grote overcapaciteit in de scheepsbouwbranche, gaat het lange tijd niet goed in de bedrijfstak. Ook met RSV kwam het niet goed. Het bedrijf ging zich in de jaren ’80 steeds meer toeleggen op andere branches, zoals de bouw van centrales en machines. In 1983 werd uitstel van betaling aangevraagd. Het bedrijf had tot dat moment 2,7 miljard gulden aan overheidssteun ontvangen.

Twee jaar na de duikbotenaffaire klopt Taiwan opnieuw aan bij Nederland voor twee duikboten. Dan zegt het kabinet direct nee. Dat zorgt mede voor een verbetering in de verhoudingen tussen China en Nederland. Een jaar later gaat de eerste handelsmissie naar China. Ook de stedenband tussen Rotterdam en Shanghai is inmiddels hersteld.

Kwamen die duikboten er uiteindelijk? Ja, maar dat heeft jaren geduurd. Pas in 1987 werden de Hai Hu en de Hai Lung opgeleverd. Volgens China-deskundige Fred Sengers waren deze schepen in 2019 nog in gebruik.

Bronnen:

De Volkskrant – 20-01-1981 – Rederij mijdt Rotterdamse dokken

Het Vrije Volk – 20-01-1981 – China slaat terug: geen zaken met Shell

Het Vrije Volk – 21-01-1981 – Grote fout

Het Vrije Volk – 22-01-1981 – Niet welkom

Trouw – 22-01-1981 – Opleiding

NRC Handelsblad – 24-01-1981 – Bezoek afgelast op verzoek RSV

De Volkskrant – 27-01-1981 – Breuk met China kost 600 banen

De Volkskrant – 29-01-1981 – China praat met België

Historisch Nieuwsblad – 2019, Fred Sengers – De duikbootaffaire tussen Nederland en China

Auteur: Dave Datema

Gepubliceerd op: 19-01-2021

Verhaalnummer: 156

ROTTERDAM – Wim Jansen had zich heel wat meer voorgesteld van zijn eerste wedstrijd bij Ajax. Het debuut, nota bene in de Kuip tegen zíjn Feyenoord, duurde slechts achttien minuten. Daarna werd hij uit het veld gehaald, omdat hij nauwelijks meer iets kon zien, omdat hij in de warming-up een ijsbal in zijn gezicht had gekregen, gegooid vanaf de tribune. Naar de dader wordt nog gezocht.

Het voorval gebeurde aan het einde van de warming-up. De voormalig ‘mister Feyenoord’ liep rustig over het besneeuwde veld richting de spelerstunnel, toen een ijsbal (van sneeuw was nauwelijks nog sprake) van de tribune vol het gezicht van Jansen raakte.

Jansen ging direct naar de grond. De ijsbal had hem geraakt, net onder zijn linkeroog. Ploeggenoten grepen meteen in en hielpen hem overeind uit de sneeuw en droegen hem vervolgens richting de kleedkamer.

Zicht

In de kleedkamer werd er vervolgens hard gewerkt om Jansen speelklaar te maken. “Direct nadat Wim door de ijsbal was getroffen is hij naar binnen gedragen en in de kleedkamer gelegd. Daar bleek dat het ook zwaar gezwollen was”, verklaarde Ajax-arts Rolink tegenover De Telegraaf.

“Wim zei zelf dat hij niet duidelijk meer kon zien. Er werd afgesproken dat hij wel zou spelen, maar na een kwartier gewisseld zou worden als het zicht in het linkeroog wazig bleef”

(Ajax-arts Rolink in De Telegraaf, 08-12-1980)

Dat Jansen niet honderd procent fit was, dat wisten de spelers van Feyenoord ook. Het leek wel alsof er een beloning lag te wachten op de Feyenoordspeler die er verantwoordelijk was voor de definitieve trap om Jansen uit de wedstrijd te krijgen.

Ivan Nielsen haalde al in de eerste minuten vol uit. Iets later ging Stanley Brard er (veel te) stevig in. Iedere aanslag werd door een groot deel van het publiek met gejuicht begroet.

“We hadden afgesproken om op Wim te gaan jagen”, liet Stafleu aan De Telegraaf weten. “Ten slotte was het z’n debuut en moest hij eerst maar in z’n ritme zien te komen. Maar zo meedogenloos als het nu gebeurde was ook voor mij een volslagen verrassing.”

Na achttien minuten zat de lijdensweg van Jansen erop. Hij werd gewisseld, omdat hij teveel last had van zijn linkeroog. Hij ging meteen door met zijn vrouw richting het Oogziekenhuis, waar een beschadiging aan zijn hoornvlies werd vastgesteld.

https://www.youtube.com/watch?v=o-oAbqvFsUw

Bedreigingen

Na afloop niemand het meer over de puike 4-2 overwinning van Feyenoord op de aartsrivaal.

Jansen had in Hendrik-Ido-Ambacht, zijn woonplaats, de afgelopen weken al tal van bedreigingen ontvangen van Feyenoord-aanhangers die niet konden verkroppen dat voormalig ‘mister Feyenoord’ (15 seizoenen) de overstap maakte naar Ajax na een kort verblijf in de Verenigde Staten.

“Wim dacht er geen seconde aan om thuis te blijven. Hij moest en zou hier spelen”, liet hulptrainer Bobby Haarms weten aan de Telegraaf.

“Ondanks de nare ervaringen voor de wedstrijd rekende hij er ergens toch op, dat het allemaal met een sisser zou aflopen. Het was daarom ook zo’n verschrikkelijk gezicht om hem zo in de kleedkamer te zien liggen. Aangeslagen en volkomen gedesillusioneerd. In je eigen huis zoiets meemaken, zoiets gun je niemand.”

(Bobby Haarms, Telegraaf 08-12-1980)

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Woede

Bij Ajax stonden bestuursleden, trainer Beenhaker en clubicoon Cruijff in de rij om hun woede over het gebeuren te tonen.

“Achteraf hadden we deze wedstrijd beter niet kunnen spelen”, mopperde Ajax-preses Harmsen tegen Het Vrije Volk. “Toen Wim Jansen door die ijsbal werd getroffen en groggy naar naar de kleedkamer moest worden gebracht, hebben we even overwogen om niet te spelen, maar wat wil je met 60.000 toeschouwers op de tribune. Dat was geen haalbare kaart.”

Ook scheidsrechter Weerink kreeg behoorlijk wat kritiek te verduren. “Veel te laat vielen de gele kaarten”, somde Cruijff boos op. “Weerink voelde de explosieve stemming niet aan. Eerst helpt hij Jansen op de been, maar dan laat hij Peters, Nielsen en Brard het sloperswerk verrichten. Waar was die man mee bezig.”

Ook de veiligheid op het veld was een zorgenpunt voor Cruijff. Vorig jaar werd er nog een mes op het veld werd gegooid bij een wedstrijd van FC Groningen.

“Het begon met een mes, nu een ijsbal. Wat is het volgende voorwerp dat over het veld suist?”

(Johan Cruijff, Het Vrije Volk, 08-12-1980)

Wat Ajax nu met het voorval gaat doen is niet duidelijk. Harmsen kon niet zeggen of er protest aangetekend wordt tegen de uitslag of de hele gang van zaken. Harmsen: “Het was voor ons allemaal wat gemakkelijker geweest als we de wedstrijd hadden gewonnen. We willen niet voor slechte verliezers uitgemaakt worden.”


Hoe ging het verder?

Een 12-jarige jongen, Youseph Bushinal, bleek uiteindelijk degene geweest te zijn die de ijsbal had gegooid.

“Het duurde nogal lang voordat de spelers naar buiten kwamen”, vertelde hij eerder in een interview met OPEN Rotterdam. “En ik was voor de wedstrijd bezig met sneeuw in plaats van papiersnippers. Maar die sneeuwbal werd steeds kleiner. En toen die tunnel open ging, gooide ik met alles wat ik in me had richting die spelers. En ik had de mazzel dat ik vol Wim Jansen in zijn gezicht raakte.”

“Het was natuurlijk gewoon geluk. Heerlijk”, blikt Bushinal terug.

“Ze kwamen het vak in om te vragen wie er had gegooid. Toen zeiden ze op vak S ‘het was mascotte!’, want zo noemden ze mij omdat ik zoveel sjaaltjes had. Dus die gasten waren ook blij met me. Of ik een colaatje wilde of een hamburger. Ik kon alles krijgen, wat ik toen wilde.”

Jansen hervatte een paar dagen na het voorval weer de training. Ajax diende een klacht in, omdat er door Feyenoord te weinig veiligheidsmaatregelen genomen zouden zijn. De wedstrijd zou ongeldig verklaard moeten worden, maar de tuchtcommissie ging daar niet in mee.

Bronnen:

NOS – 27-01-2019 – Feyenoord – Ajax en de ijsbal van Wim Jansen

Algemeen Dagblad – 08-12-1980 – Jansen tóch van slag

De Telegraaf – 08-12-1980 – IJspret met bijsmaak

Het Vrije Volk – 08-12-1980 – Triomf met schandvlek

Gepubliceerd op: 09-12-1980

Auteur: Dave Datema

Verhaalnummer:

LEKKERKERK – De giftige stof benzeen is gevonden onder een deel van de nieuwbouwwijk Lekkerkerk-West. De stof is aangetroffen onder zes woningen, maar de kans is groot dat de gevaarlijke stof ook onder meer woningen in de wijk zit. Dat heeft burgemeester Ouwerkerk vanavond gezegd op een informatiebijeenkomst voor bewoners.

Wat de gevolgen zijn voor de bewoners, die in de meeste gevallen al vijf jaar op de vervuilde grond wonen, is niet duidelijk. Alle bewoners moeten een strenge medische controle ondergaan.

Onderzoek

De vervuiling kwam aan het licht door een kapotte waterleiding in september vorig jaar. De leiding was van buitenaf aangetast.

Bij het onderzoek is er gekeken onder de vloeren en de kruipruimte van zes huizen in Lekkerkerk-West. Er zijn sporen gevonden van de stalen vaten, waar het gif ingezeten heeft.

Uit proefmonsters bleek dat het grondwater verontreinigd was. Daarop volgde een uitgebreider onderzoek bij twintig woningen.

Twee dagen geleden kwam een projectgroep met de uitkomsten. Burgemeester Ouwerkerk was zo geschrokken van de uitkomsten, dat hij zo snel mogelijk een bewonersbijeenkomst organiseerde.

Ontstaan

De vervuiling is veroorzaakt bij de voorbereidende werkzaamheden voor de bouw van Lekkerkerk-West. Sloten werden tien jaar geleden opgevuld door de Rotterdamse afvaltransporteur Wijnstekers. De vaten met benzeen, tolueen en xyleen waren vermengd met de rest van het afval. “Met name benzeen kan gevaarlijk zijn voor de gezondheid”, zei Ouwerkerk op de bijeenkomst.

De vaten zijn in de loop van de jaren doorgeroest en de inhoud is in de grond gekomen.

Een paar honderd mensen waren naar de gereformeerde kerk van Lekkerkerk gekomen voor de bijeenkomst. Nadat de meeste mensen bekomen waren van de ergste schrik kwamen er veel kritische vragen uit het publiek.

Veel mensen die al langer in Lekkerkerk woonden wisten dat er afval was gedumpt, bij het bouwrijp maken van de grond. Ook het gemeentebestuur was op de hoogte, maar deed niets.

Over de werkwijze van Wijnstekers gingen al langer geruchten. Het Rotterdamse afvalbedrijf zou de klus gratis hebben uitgevoerd. Controles werden niet uitgevoerd.

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Maatregelen

Ouwerkerk kondigde meteen wat maatregelen aan die meteen worden uitgevoerd. Omdat het niet goed is dat mensen zelf in de grond gaan graven komt er het dringende advies om geen spitwerk in de eigen tuin te doen. Zandbakken voor kinderen worden zo spoedig mogelijk afgedekt.

In de kruipruimten worden ventilatiegaten geboord. Het drinkwater is volgens Ouwerkerk gewoon te gebruiken.

De festiviteiten rondom het 700-jarig bestaan van Lekkerkerk, die volgende week beginnen, gaan vooralsnog door.


Hoe ging het verder?

Lekkerkerk was niet het grootste, maar wel het bekendste gifschandaal van Nederland. Alleen 270 huizen worden ongeveer een maand na deze bijeenkomst ontruimd en de grond eronder wordt afgegraven en afgevoerd.

Het bijzondere is, is dat de betrokkenen later hebben toegegeven dat er helemaal geen benzeen in de grond zat, constateerde het geschiedenisprogramma Andere Tijden. Tolueen en Xyleen zaten wel in de grond. Die waren afkomstig uit de verfindustrie. Die stoffen waren verantwoordelijk voor de aantasting van de waterleidingen.

Het grondwater was wel degelijk verontreinigd. Een paar dagen later wordt de waterleiding dan ook afgesloten en komen er tappunten.

De huiseigenaren in Lekkerkerk-West worden uitgekocht door de gemeente, mede na inspanning door vice-premier Wiegel.

De bewoners worden tijdelijk gehuisvest op een vakantiepark, dat de bijnaam Camping Benzenidorm krijgt.

Later blijkt dat geen enkele bewoner sporen van benzeen, tolueen of xyleen in zijn lichaam heeft.

Pas in 2008 kwam er juridisch een einde aan het gifschandaal. De betrokken bedrijven betalen ieder een miljoen euro, maar de schikking is geen schuldbekentenis. Van het totale bedrag ging een kwart naar de gemeente Nederlek (waar Lekkerkerk tegenwoordig toen onder viel).

Vergelijkbare schandalen

In de jaren na ‘Lekkerkerk’ volgen er nog meer vergelijkbare zaken. Voor veel mensen zullen de namen als Gouderak, de Staart (Dordrecht), Volgermeerpolder (Amsterdam) en Coupépolder (Alphen aan den Rijn) bekend in de oren klinken.

Lees verder: ‘100.000 vaten gif onder de Coupépolder’

Er zijn veel overeenkomsten tussen al deze verhalen, maar geen van deze gevallen kreeg zoveel aandacht als Lekkerkerk. Dat komt vooral omdat Lekkerkerk het eerste grote geval was dat aan de oppervlakte kwam. Daarnaast had burgemeester Ouwerkerk jarenlang voor de VARA gewerkt en gebruikte hij die contacten om zijn problemen via de media op de politieke agenda te krijgen.

Bronnen:

Binnenlands bestuur – Legendarische gifaffaire

“Mogelijk medische controle alle bewoners Giftig benzeen onder woningen Lekkerkerk”. “Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad“. Rotterdam, 04-04-1980.

“Burgemeester tot! Bewoners: , ,Le kkerkerkse bodem zwaar verontreinigd””. “De Telegraaf“. Amsterdam, 04-04-1980.

Andere Tijden – Lekkerkerk

Wikipedia – Gifschandaal Lekkerkerk

Tekst: Dave Datema mmv Maarten Timmer

Gepubliceerd op: 01 oktober 2017

Verhaalnummer: 07

ALKMAAR – De kersverse AZ’67-speler Willem van Hanegem heeft zich de woede op de hals gehaald van een groot deel van de politieagenten in Nederland. De middenvelder maakte na afloop van de wedstrijd Sparta – AZ’67 (1-1) de opmerking ‘ik had de conditie van een wijkagent’. Een Rotterdamse wijkagent voelt zich zo aangevallen door de opmerking, dat hij de oud-Feyenoorder heeft uitgedaagd voor een hardloopwedstrijd.

De opmerking schoot de Rotterdamse gemeentepolitie duidelijk in het verkeerde keelgat. Agenten hebben ‘De Kromme’ nu uitgedaagd tot een duurloop van tien kilometer.

Namens de politie zal de Rotterdamse agent Goedgebuur de honneurs waarnemen. Een adjudant van het politiesportbureau vroeg hem of hij het aandurfde om Van Hanegem uit te dagen voor een lange afstandloop door het Kralingse Bos voor de draaiende camera’s van de TROS. Goedgebuur zei direct ja.

Willem van Hanegem heeft sportief gereageerd op de Rotterdamse uitdaging. “Ik heb nu nog wat zaken in Alkmaar te regelen”, liet hij weten in de Telegraaf. “Maar laat de agenten maar gaan trainen in het Kralingse Bos. Ik laat zeker horen wanneer de tien kilometerrace gelopen kan worden.”

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Debuut

De opmerking van Van Hanegem kwam na een bewogen debuut van de AZ-nieuweling in de uitwedstrijd tegen Sparta. De wedstrijd op een uitverkocht Kasteel (24.000 toeschouwers) eindigde in 1-1.

Van Hanegem, die deze zomer onverwacht vertrok bij Feyenoord, stond in Rotterdam-Spangen nadrukkelijk in de spotlights, maar kon niet in positieve zin zijn stempel op de wedstrijd drukken. “M’n conditie was niet beter dan die van een wijkagent”, was het excuus van Van Hanegem na afloop van de wedstrijd.

“Wat wil je? Ik heb de laatste weken maar een paar keer kunnen trainen bij een amateurvereniging. Er tussendoor probeerde ik het op m’n eentje en dat was allemaal niet bevorderlijk voor m’n spelpeil.”

(Willem van Hanegem, Het Vrije Volk, 23-08-1976)

Van Hanegem was in zijn eerste wedstrijd voor zijn nieuwe werkgever wel nadrukkelijk aanwezig, maar hij viel vooral op door zijn forse overtredingen. Het was een klein wonder dat hij na charges op de doorgebroken Henny Michielsen nog op het veld mocht blijven staan. Ook de overtredingen op Adri van Staveren en Terry Lees waren stevig.

Toch verdween Van Hanegem alleen met ‘geel’ in het boekje van de scheidsrechter. Die kaart kan hem overigens nog wel een schorsing opleveren van meerdere wedstrijden, omdat Van Hanegem nog een voorwaardelijke schorsing had openstaan uit zijn Feyenoord-tijd. Dat zou kunnen betekenen dat Van Hanegem twee tot vier wedstrijden aan de kan blijft zitten.

Willem van Hanegem
Willem van Hanegem in zijn Hitachi-shirt. Foto: Rob Croes, Nationaal Archief/Anefo

Hoe ging het verder?

De duurloop komt er uiteindelijk nooit. Aanvankelijk reageert Van Hanegem nog vrij positief op de Rotterdamse uitdaging, maar na een paar dagen blijft daar weinig van over. In een column in het Parool zegt Van Hanegem een paar dagen later

“Politieagenten uit Hendrik Ido Ambacht, mijn vroegere woonplaats, waar ik nog altijd mijn partijtje tennis speel, hebben me ervoor gewaarschuwd dat de Rotterdamse wijkagent die me heeft uitgedaagd voor ene 10 km loop in het Kralingse Bos helemaal geen wijkagent is. Ten eerste is hij geen agent, maar brigadier. Ten tweede heeft hij helemaal geen wijk”

(Willem van Hanegem, Parool, 28-08-1976)

Volgens Van Hanegem is de man een sportinstructeur en heeft hij sowieso een ‘steengoede conditie’. Volgens de middenvelder ‘wil de wijkagent hem wat flikken’.

Daarna blijft het meer dan een maand stil. Als het NRC Handelsblad er in oktober naar de uitdaging vraagt, komt er wel antwoord. AZ heeft een stokje gestoken voor de duurloop. Men was bang voor een afgang voor hun pas gecontracteerde topspeler voor de draaiende televisiecamera’s.

Er was nog gesproken over een nieuwe afspraak: een duurloop van geen tien, maar van twee kilometer. Daarbij zouden de twee lopers tegelijkertijd vertrekken en ook tegelijkertijd over de finishlijn komen, waar de cameraploeg staat te wachten.

Vanuit het politiekorps wordt het voorstel een ‘schertsvertoning’ genoemd. Daarop is het tegenvoorstel afgewezen. Daarna heeft AZ de stekker uit de hele uitdaging getrokken.

Toch is ‘de conditie van een wijkagent’ iets wat je af en toe nog wel eens hoort op en om de voetbalvelden.

Van Hanegem speelde uiteindelijk drie seizoenen bij AZ’67. Hij speelde 80 wedstrijden en scoorde 13 doelpunten. Hij won ook de KNVB-beker met de Alkmaarders. Daarna vertrok hij naar de Verenigde Staten, speelde nog twee jaar bij FC Utrecht, om vervolgens zijn carrière af te sluiten bij Feyenoord.

Bronnen:

NRC Handelsblad – 23-08-1976 – Wim van Hanegem maakt bewogen debuut bij AZ

Trouw – 23-08-1976 – Gele kaart in wedstrijd tegen Sparta gaat nieuwe AZ-vedette aantal duels kosten

Het Vrije Volk – 23-08-1976 – Wijkagent

Het Parool – 24-08-1976 – Willem

De Volkskrant – 24-08-1976 – Conditietest Van Hanegem en politieman

De Telegraaf – 24-08-1976 – Wijkagenten nodigen ‘De Kromme’ uit voor test

Het Parool – 28-08-1976 – Wijkagent wil met ‘flikken’

NRC Handelsblad – 04-10-1976 – Afgelast

Auteur: Dave Datema

Gepubliceerd op: 23-08-2020

Verhaalnummer: 225

ROTTERDAM/DEN HAAG – De Japanse keizer Hirohito is aan zijn omstreden bezoek aan ons land begonnen. Dat ging – zoals verwacht – niet zonder protesten. Tijdens een autorit van Rotterdam naar Den Haag gooide een man een voorwerp naar de auto van de keizer. Verder kreeg de keizer vooral veel boegeroep van mensen te horen.

Het zeer omstreden privébezoek van Hirohito houdt een groot deel van Nederland al maanden in zijn greep. Vandaag bracht Hirohito een bezoek aan Den Haag en Rotterdam.

Veel mensen houden de keizer nog altijd verantwoordelijk voor de misstanden tijdens de Tweede Wereldoorlog door het Japanse leger.

Niet welkom

Den Haag stond Hirohito niet bepaald met open armen op te wachten. De keizer kreeg boegeroep te horen, boze automobilisten claxonneerden en mensen langs de aanrijroute hadden de vlag halfstok gehangen.

Tussen Rijswijk en Den Haag gooide iemand een voorwerp naar de keizerlijke auto. Aanvankelijk leek het te gaan om een steen, maar het bleek een deel van een thermosfles te zijn. In de kogelvrije voorruit ontstond een grote ster.

“Drie getuigen hebben tegenover de politie verklaard dat zij een man van 40 tot 50 jaar met iets zagen gooien. Enkele anderen hebben een projectiel door de lucht zien vliegen. De resten – stukjes glas van een thermosfles – zijn later op straat gevonden.”

(Vrije Volk, 09-10-1971)
Keizer Hirohito en echtgenote bezoeken Euromast, Rotterdam. Hirohito en burgemeester Thomassen. Fotograaf: Rob Mieremet, Nationaal Archief/Anefo. Licentie: Public Domain

Euromast

Zoveel rustiger ging het bij het bezoek van de keizer aan Rotterdam. De keizer kwam, met zijn stoet van zwarte auto’s, rond half vier aan bij de Euromast. Daar werd hij ontvangen door de Rotterdamse burgemeester Thomassen. Toeschouwers waren er nauwelijks.

Uit handen van het negenjarige zoontje van locoburgemeester Vos kreeg Hirohito een bloemetje aangeboden. Boven in de Euromast kreeg de keizer een rondleiding van de burgemeester, medewerkers van de Euromast en directeur Posthuma van het havenbedrijf.

“De kleine gebogen keizer knikte steeds weer geïnteresseerd en keek af en toe door het verrekijkertje dat hij zelf had meegebracht. Ook toen hij van de burgemeester een grote platenatlas kreeg aangeboden hield hij die kijker in beide handen vast.”

(Vrije Volk, 09-10-1971)

Voorafgaand aan het bezoek van de keizer is elk hoekje en gaatje van de Euromast geïnspecteerd. In de afgelopen dagen is er tot drie maal toe een bommelding binnengekomen bij de Euromast. Ook werd het bezoek van de keizer woensdag gerepeteerd in Rotterdam.

Dat burgemeester Thomassen bij het bezoek aanwezig was, is niet vanzelfsprekend. Zijn Amsterdamse collega Samkalden heeft besloten om afwezig te blijven, als Hirohito morgenmiddag dierentuin Artis bezoekt.

(Dit artikel gaat verder onder deze advertentie)

Omstreden

De protesten komen zeker niet als een verrassing. Al bij de aankondiging voor het bezoek, in februari, zorgde het nieuws voor een golf aan protest. Maar, zo werd aangegeven vanuit Tokyo, het zou gaan om een particulier bezoek en niet om een officieel staatsbezoek, zoals wel het geval was in België, Groot-Brittannië en West-Duitsland.

Maar gezien de historie tussen Japan en Nederland en de ‘heersende sentimenten na de Pacific-oorlog’, was een officieel staatsbezoek niet wenselijk, liet een woordvoerder van de keizer weten.

Hirohito wordt door een groot deel van de Nederlandse bevolking nog altijd gezien als een oorlogsmisdadiger. Tijdens de Tweede Wereldoorlog had hij het ‘goddelijk gezag’, volgens de Japanse grondwet. De rol van de keizer tijdens de oorlog is nooit officieel onderzocht. Veel Nederlanders verloren het leven bij de bouw van de beruchte ‘dodenspoorweg’ tussen Birma en Thailand.

Toenmalig premier De Jong had begrip voor alle protesten (ook uit de Tweede Kamer) tegen het bezoek van Hirohito. Maar omdat de Japanse regering excuses had aangeboden voor de misdaden tegenover gevangenen in de oorlog, ‘moest het bezoek gewoon doorgaan’. De Jong diende zelf in de marine in de Tweede Wereldoorlog en had na de bevrijding de situatie in de Japanse gevangeniskampen van dichtbij gezien.

Protest

Cabaretier Wim Kan, die zelf ook in een ‘Jappenkamp’ had gezeten, werd het gezicht van de protesten tegen de komst van Hirohito.

Kan had vorig jaar na het 25-jarig jubileum al een nummer geschreven over de Japanse wreedheden bij de bouw van de Birma-spoorlijn. Het nummer, ‘Er leven haast geen mensen meer die ’t kunnen navertellen’, was te zien in het televisieprogramma Achter het Nieuws.

Een maand geleden stuurde Kan een protestbrief naar de nieuwe premier Biesheuvel. In de brief noemt hij het bezoek van Hirohito ‘totaal onverteerbaar’. Een van de redenen die hij aanhaalt is dat er van een privébezoek nauwelijks meer sprake was. Hirohito krijgt morgen tóch een diner met Koningin Juliana en slaapt dit weekend tóch in Huis ten Bosch.

Dat Hirohito om economische redenen niet geweigerd kon worden, vond de cabaretier nog te billijken, maar dat hij met de Koningin gaat eten, gaat er bij hem niet in. Hij stelde voor om het bezoek van Hirohito in ieder geval drie jaar uit te stellen, voordat duidelijk was wat de rol was van Hirohito in de Tweede Wereldoorlog.

Amsterdam

Morgenmiddag staat er nog een bezoek aan Amsterdam op het programma. De Keizer, die een groot liefhebber is van het leven in de zee, brengt onder meer een bezoek aan Artis dat voor een deel dicht gaat.

Daarna volgt er nog een lunch op Paleis Soestdijk met Koningin Juliana. Ook ontvangt Hirohito op Huis ten Bosch de Nederlandse zeebiologen Vervoort en Holsuis.

Wim Kan hoopte dat hij morgen zijn dagboek over het werk aan de Birma-spoorweg aan de Keizer mocht overhandigen, maar die kans lijkt bijzonder klein. De opperceremoniemeester van de Keizer, Shigenobu Shima, was niet op de hoogte van de wens van de cabaretier. “Maar als iemand mij dat boek wil overhandigen zal ik het lezen. Als ik het geschikt acht voor de keizer zal ik het onder zijn aandacht brengen”, aldus Shima.


Hoe ging het verder?

Ook in Amsterdam kon Hirohito niet op een warm welkom rekenen. Er werden teksten gekalkt op gebouwen (die op tijd verwijderd waren voordat de Keizer het kon zien) en er waren veel boegeroepen en niet-vriendelijke spandoeken.

Bij Artis probeerde iemand de keizer nog aan te vallen, maar die werd door agenten tegengehouden. Bij het Okura-hotel, waar de Rotterdamse burgemeester nog aanwezig was, werden Japanse vlaggetjes verbrand.

Ook bij het huis van Premier Biesheuvel was het onrustig. In de nacht van zaterdag op zondag werden ruiten ingegooid, tot grote ergernis van mevrouw Biesheuvel. Ze schreef een open brief naar de media, gericht aan Wim Kan:

“Wanneer u de volgende keer weer oproept tot rebellie, wilt u dan uw helpers vragen om de ruiten NIET op zondag in te gooien. Dit is zo’n vervelende dag voor een huisvrouw, weet u.”

(Mevrouw Biesheuvel, diverse media, 11-10-1971)

Wim Kan zelf sloot zijn protest af door te melden dat hij en zijn vrouw Corrie Vonk hun Oost Azië-verzetssterren bij het afval zouden gooien. Ze hadden er geen behoefte meer aan, na het bezoek van de Keizer. Hij noemt het onherstelbaar dat de Nederlandse regering de Japanse keizer heeft laten weten dat hij welkom was.

De tweede aflevering van de Podcast van Dag van Toen ging grotendeels over het bezoek van Hirohito aan Nederland.

Bronnen:

“Hirohito wil naar Nederland”. “De Telegraaf“. Amsterdam, 22-02-1971

“Keizer van Japan naar Nederland”. “De tijd : dagblad voor Nederland“. Amsterdam, 23-02-1971

“Bezoek van Japanse keizer roept veel negatieve reacties op”. “Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad“. Rotterdam, 24-02-1971

“De Jong: Hirohito welkom”. “De waarheid“. Amsterdam, 27-02-1971

“Tokio verbaasd over weerstand tegen bezoek van Hirohito”. “De tijd : dagblad voor Nederland“. Amsterdam, 11-03-1971

“Den Haag stelde Hirohito gerust”. “De tijd : dagblad voor Nederland“. Amsterdam, 29-03-1971

“Hirohito’s komst laat helft van Nederland Siberisch”. “De Telegraaf“. Amsterdam, 01-04-1971

“Hirohito wél bij Koningin”. “Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad“. Rotterdam, 07-09-1971

“Demonstratie tegen Hirohito op vliegveld”. “Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad“. Rotterdam, 28-09-1971

“Japans keizerpaar te gast in België”. “NRC Handelsblad“. Rotterdam, 30-09-1971

“Wim Kan noemt bezoek Hirohito „brutaal als de beul, die hij wist te ontsnappen””. “De waarheid“. Amsterdam, 04-10-1971

“Waardig protest van Kan”. “De tijd : dagblad voor Nederland“. Amsterdam, 04-10-1971

“POLITIEBEZWAAR TEGEN ESCORTE JAPANSE KEIZER”. “De Telegraaf“. Amsterdam, 05-10-1971

“Bezoek Hirohito Premier stuurt Wim Kan antwoord”. “De tijd : dagblad voor Nederland“. Amsterdam, 05-10-1971

“Repetities voor komst Hirohito”. “Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad“. Rotterdam, 06-10-1971

“Thomassen en Marijnen bij Hirohito”. “NRC Handelsblad“. Rotterdam, 07-10-1971

Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad“. Rotterdam, 09-10-1971, p. 1

“Wim Kan mag boek niet zelf aanbieden”. “NRC Handelsblad“. Rotterdam, 09-10-1971

“PROTESTBORD IN DE HOOFDSTAD: ‘Hirohito, waar is mijn vader?’ Maar keizer zweeg en reageerde op geen enkele demonstratie”. “Het vrije volk : democratisch-socialistisch dagblad

“Boegeroep begeleidde Hirohito”. “De waarheid“. Amsterdam, 11-10-1971

“Boegeroep en stenen voor de keizer”. Reformatorisch Dagblad, 23 mei 2000

Tekst: Dave Datema

Gepubliceerd op: 01-10-2017

Verhaalnummer: 68

DEN HAAG -De gemeente Den Haag heeft het oude Milva-kamp in Kijkduin ontruimd. Ook werd er meteen een begin gemaakt met de sloop van de gekraakte barakken aan de Duinlaan. Een deel van de Haagse politiek is woest.

Vanmorgen verscheen een behoorlijke legermacht, bestaande uit ongeveer honderd politiemensen voor het Vrijdorp, de naam die het van de krakers had gekregen. De Haagse hoofdcommissaris Peijster kwam hoogstpersoonlijk langs om toezicht te houden op de ontruiming. Nadat water, stroom en een telefoonverbinding waren afgesloten, kregen de aanwezigen op het kamp twintig minuten om te vetrekken.

De kabouters, de actievoerders die verantwoordelijk waren voor de bezetting, konden het onderling niet eens worden over het te volgen plan. Dat kwam vooral door het feit dat hun leiders er niet waren.

Een deel van hen besloot vrijwillig te vertrekken. Acht anderen werden door de politie gearresteerd voor huisvredebreuk.

Na de ontruiming werd het alsnog even onrustig voor het voormalige kamp aan de Duinlaan. De politie heeft meerdere aanhoudingen verricht, toen de groep kabouters niet weg wilden.

De grootste woede was nog wel vanwege het feit dat de kabouters niet de tijd hebben gekregen om al hun eigendommen bij elkaar te zoeken. Maar dat hield de bulldozers niet tegen, die met korte metten een rigoureus einde maakten aan het Vrijdorp.

Kabouters uit Amsterdam en Den Haag hebben in Den Haag het voormalige Milvakamp bezet en hebben er hun Ministerie van Offensie gevestigd, Fotograaf: Rob Mieremet, Nationaal Archief/Anefo. Licentie: CC-BY

Bezetting

Het Milvakamp, voormalige legerbarakken, werd drie jaar geleden gekocht door de gemeente Den Haag van het leger. Sindsdien wordt het terrein niet gebruikt, behalve door een tijdelijke disco op het terrein.

De afgelopen zomer stonden de barakken even in het middelpunt van de aandacht, omdat ze gebruikt werden als huisvesting voor de deelnemers van een internationaal jongerencongres in Den Haag. Voor dat doel kregen de barakken vrolijke kleuren met teksten als ‘You know revolution makes snese’ en ‘We are the people our parents warned us against!’.

Afgelopen zaterdag kwam een dertigtal krakers naar het kamp. Zij doopten het voormalig Milvakamp om tot het ‘Ministerie van Offensie’ en ‘Vrijdorp’.

Kabouters uit Amsterdam en Den Haag hebben in Den Haag het voormalige Milvakamp bezet en hebben er hun Ministerie van Offensie gevestigd. Foto: Rob Mieremet, Nationaal Archief/Anefo

Onder de nieuwe bewoners zijn ook kinderen en drie honden. De kleinste hond, een zwervertje, kreeg als nieuwe naam ‘Vrijheid’. Op het kamp is ook ruimte gemaakt voor mensen zonder woning, zoals migranten en daklozen.

De Kabouters lieten de omgeving weten dat het kamp ‘voor de gemeenschap’ werd gekraakt. Op het terrein moet een ziekenhuis verrijzen, maar de bouw zal op z’n vroegst over een jaar of vijf beginnen. Ondertussen kan het terrein best gebruikt worden voor andere doeleinden, vonden de Kabouters, als sport-accommodatie (er staat een sporthal), wijkcentrum of goedkope kantine voor de buurt.

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Verbijstering

In de Haagse politiek is met verbijstering gereageerd op de plotselinge slagvaardigheid waarmee het College van Burgemeester en Wethouders heeft gehandeld. Gezien het feit dat er nog weinig concrete plannen zijn voor de locatie, is een directe sloop van de barakken compleet overbodig, is de algemene tendens.

De twee raadsleden van de kabouterpartij hebben woest gereageerd op de gebeurtenissen. Partijleider Casper Schuckink Kool werd bij de ongeregeldheden na de ontruiming aangehouden, omdat hij weigerde te vertrekken. Hij werd korte tijd later weer vrijgelaten. Het tweede raadslid werd gebeten door een politiehond.

Schuckink Kool zegde gisteravond meteen het vertrouwen op in het College van Burgemeester en Wethouders. “Het is een schandaal dat bij de in Den Haag heersende zalennood een dergelijk complex domweg wordt gesloopt op een moment dat alle wegen voor overleg nog open waren. Maar kennelijk is geweld het enige middel dat het gezag kent.”, aldus het raadslid volgens Het Vrije Volk. Ook andere raadsleden waren verbaasd over het handelen van de gemeente.

Tijdens de vergadering, over de benoeming van de wethouders in Den Haag, probeerde een groep jongeren het stadhuis te bezetten. Die poging is mislukt.

Het college van Burgemeester en Wethouders heeft op de ontruiming nog niet gereageerd.


Hoe ging het verder?

Een week later komt de gemeente met tekst en uitleg. Maar dat zorgt er absoluut niet voor dat de woede wat wegzakt. Integendeel.

Volgens het college waren er op het kamp ‘ernstige misstanden op het gebied van drugs en sex, levensgevaarlijke toestanden door ondeugdelijke elektrische leidingen en brandgevaar’.

Er werd zelfs gesproken over orgies op het terrein. Bij de gemeente waren meldingen binnengekomen met teksten als ‘Nakende meiden lieten zich gewoon pakken op het grasveldje’. In een andere brief zou staan dat zeven ‘nakende’ jongens en een meisje van 14 jaar een soort sextheater zouden opvoeren.

De passages zijn opgenomen in een vertrouwelijk rapport. De complete meldingen mogen de raadsleden niet inzien.

Dat er orgies plaatsvonden werd door de kabouters ten stelligste ontkend. Wel gaf Schuckink Kool toe dat er nudisten rondliepen. “Maar als er orgies waren, dan is de politie wel erg tekortgeschoten, want dan had die meteen moeten ingrijpen”, aldus Schuckink Kool, een week na de ontruiming in Het Vrije Volk.

Ook bij het verhaal van de onveiligheid op het terrein werden behoorlijk wat vraagtekens gezet. Enkele maanden eerder werd het complex nog gebruikt voor een groot jongerencongres.

Laster

Een groot deel van de linkse partijen was woest over de antwoorden van wethouder Dankelman, de loco-burgemeester. Ze noemden het ‘laster’ zoals het op papier werd gezet. Enkele dagen later werd het huis van Dankelman volgeplakt met affiches, met de tekst ‘Meester Dankelman, Meester Sloper’.

Maar in de gemeenteraad geldt nog altijd het recht van de meerderheid. Tijdens de raadsvergadering over het voorval nam een kleine meerderheid (23 vs. 20) genoegen met de verklaring van burgemeester Marijnen. De vergadering werd nog verstoord door oud-bewoners van het Vrijdorp. Zij werden door de politie uit de zaal verwijderd.

Twee maanden later wordt bekend dat er een tijdelijke hal komt op het voormalig Milva-terrein. Die opblaasbare hal stort na een storm twee maanden later alsnog in. Pas halverwege jaren ’80 kwam er definitieve bebouwing.

Bronnen:

Het Vrije Volk – 25-05-1970 – Verlaten Milva-kamp in Den Haag bezet

Het Vrije Volk – 03-08-1970 – Vroegere Milvakamp zit volk krakers

Het Parool – 03-08-1970 – Voormalig Milva-kamp in Den Haag bezet

De Volkskrant – 04-08-1970 – Bezet Milvakamp heet nu Vrijdorp

Het Vrije Volk – 11-08-1970 – Politie zet kabouters uit Vrijdorp

Algemeen Handelsblad – 11-08-1970 – Vrijdorp door politie ontruimd

De Volkskrant – 12-08-1970 – Protest tegen ontruiming

ENSCHEDE/ROTTERDAM – Feijenoord-verdediger Piet Romeijn kan een aanzienlijke schorsing tegemoet zien. De robuuste linksback verdween in het scheidsrechtersboekje, omdat hij arbiter Van Gemert na afloop van de wedstrijd tegen FC Twente (1-1) een ‘hondelul’ had genoemd.

Romeijn was woest op de scheidsrechter, omdat hij vlak voor tijd de thuisploeg een vrije trap gaf, die in ogen van de verdediger niet terecht was. Uit de vrije trap ontstond een corner en uit die hoekschop viel de gelijkmaker.

Toen Romeijn in blessuretijd voor de ogen van de scheidsrechter uit Dubbeldam werd neergehaald en hij geen vrije trap kreeg, waren de rapen gaar. Van Gemert, die meteen na de overtreding affloot voor het einde van de wedstrijd, kreeg van Romeijn te horen ‘Bedankt voor de leiding, hondelul’.

Volgens De Volkskrant was de opmerking extra pijnlijk voor de scheidsrechter, omdat de hond van de scheidsrechter eerder deze week overleed.

Eddy Pieters Graafland en Piet Romeijn in Utrecht. Fotograaf: onbekend, Nationaal Archief/Anefo

In alle commotie wilde Van Gemert Romeijn de kans geven om zijn excuses aan te bieden, maar die volgde er niet. Aanvoerder Rinus Israël voerde namens Romeijn het woord het woord.

Daarop was Van Gemert onverbiddelijk:

“Er wordt in het veld veel gezegd en het taalgebruik is niet altijd zo netjes. Er wordt ook wel eens emotioneel gescholden. Ik til er niet zo zwaar aan, maar er zijn grenzen.”

(Scheidsrechter Van Gemert, Volkskrant, 08-12-1969)

‘Onbenul’

Na afloop zou Romeijn nog beweerd hebben dat hij ‘onbenul’ had geroepen, maar daar kwam hij later op terug.

“Natuurlijk heb ik er nu spijt van, maar ik kon het niet hebben dat de scheidsrechter na dat duel tussen Van Duivenboden en Drost een vrije trap tegen ons gaf. Er was niets aan de hand. Dat windt je dan op. Die opmerking was er toen uit voor ik er erg in had. Ik denk dat het me wel een wedstrijdje of een boete gaat kosten.”

(Piet Romeijn, Parool, 08-12-1969)

Feijenoord reageerde via teammanager Brox. Die noemde het een ’trieste zaak’. Hij verwacht dat ook de clubleiding van Feijenoord waarschijnlijk maatregelen neemt.

Het houdt wel in dat Feijenoord voor de vierde keer dit seizoen de gang naar de strafcommissie zal moeten maken. Eerder verschenen ook al Laseroms, Kindvall en Van Hanegem in het beklaagdenbankje. Alleen laatstgenoemde ontsnapte op miraculeuze wijze aan een schorsing. Van Hanegem kreeg het zelfs voor elkaar dat de complete strafcommissie opstapte.

Lees verder: Tuchtcommissie stapt op vanwege ‘Zaak van Hanegem’

Recidivist

Het is niet voor het eerst dat ook Romeijn negatief in het nieuws komt. Twee jaar geleden verdween hij ook al in het scheidsrechtersboekje omdat hij arbiter Schalks voor ‘klootzak’ had uitgescholden. Dat leverde hem toen een schorsing op voor drie wedstrijden.

Tijdens een jeugdinterland tussen Nederland en België werd Romeijn wel eens weggestuurd omdat hij de Franse scheidsrechter had beledigd. Dat kostte hem toen acht (!) wedstrijden. Ook mocht hij twee jaar lang niet uitkomen voor nationale teams.



Spreekkoor

De meeste media spreken schande van de actie van Romeijn. Sommige media, zoals de Telegraaf, vinden de uitspraak zelfs zo heftig, dat ze weigeren het scheldwoord te plaatsen. Andere kranten doen dat wel.

Het gebruik van de term ‘hondelul’ in het voetbalstadion is niet geheel nieuw. Al enige tijd wordt de yell al gebruikt in combinatie met ‘hi, ha, ….’.

Wel lijkt Romeijn de primeur te hebben als het gaat om het gebruik van de term tegen een scheidsrechter. Eerder werden scheidsrechters al een keer uitgescholden voor ‘kikker’ en ‘kattenmepper’.

Piet Romeijn brengt Piet Keizer ten val in de wedstrijd tegen Ajax. Fotograaf: Onbekend, Nationaal Archief/Anefo

Hoe ging het verder?

De schorsing kwam er overigens niet. Romeijn kreeg van de KNVB een boete van 350 gulden. Ook de club deed daar nog een boete overheen.

Feyenoord, dat dit seizoen gigantisch veel indruk maakte door als eerste Nederlandse club de Europa Cup I te winnen, leerde niet veel van het voorval met Romeijn. Een week later werd een andere Feyenoorder, Wery, nog van het veld gestuurd.

Romeijn werd later dat jaar nog een keer uit het veld gestuurd. Hij werd in de Europa Cup-wedstrijd tegen Vorwärts Berlin weggestuurd. Feyenoord verloor die wedstrijd met 1-0, maar dat werd in de terugwedstrijd goedgezet (2-0).

Bronnen:

Het Parool – 08-12-1969 – Romeijn betreurt scheldwoord

Het Vrije Volk – 08-12-1969 – Romeijn in het boekje

De Telegraaf – 08-12-1969 – Feijenoord krijgt klap op klap

Het Vrije Volk – 09-12-1969 – Feijenoord legt Piet Romeijn geldboete op

RTV Rijnmond – Vergeten Verhalen – Piet Romeijn en zijn ‘hondenlul’

Auteur: Dave Datema

Gepubliceerd op: 06 december 2019

Verhaalnummer:

SCHEVENINGEN – Wat een feest had moeten worden met internationale liedjes uit heel Europa werd een keiharde ruzie met beschuldigingen over en weer. Singing Europa ’69 werd niet het succesnummer en leverde uiteindelijk ook twee hele boze ‘winnaars’ op: België en Spanje.

Tijdens de slotavond van het ‘alternatieve songfestival’ in het Kurhaus ging de strijd om de winst (en het bijbehorende prijzengeld en publiciteit) tussen de Belgen en Spanjaarden. Maar na het Belgische optreden gaf het Spaanse jurylid opvallend weinig punten aan de Belgische Hoe Harris, Rita Deneve en het Wallace Collection.

Terwijl de meeste landen met 18 tot 20 punten kwamen voor de Belgen, gaf de Spanjaard een 5. Dat leverde hem behoorlijk wat boegeroep uit het publiek op, dat ook wel kon zien dat dit doorgestoken kaart was. Het zorgde ervoor dat Spanje op 240 punten eindigde en België op 239.

“Pure corruptie”, riep de Belgische ploegleider Louis van Rymenant witheet van woede, nadat de jury Spanje tot winnaar had uitgeroepen. De jury trok zich na de uitslag meteen terug in een van de zalen van het Kurhaus.

“Pure corruptie”

(Louis van Rymenant, ploegleider België)

Enkele uren later kwam voorzitter Paramor van de jury met een compromis: Spanje en België zouden allebei op de eerste plek eindigen. “De jury herroept de einduitslag en verklaart, dat de Spaanse en Belgische ploegen beide op de eerste plaats zijn geklasseerd.”

Ook dat was geen oplossing volgens Van Rymenant die uit zijn slof schoot bij een verslaggever van Het Vrije Volk. “Wij een eerste plaats of helemaal niets, geen gedeelde plaats. Als ik m’n geld niet krijg, begin ik een gerechtelijke procedure”

Belangen

Later bleek dat het Spaanse jurylid zo zijn redenen had om een Belgische overwinning te saboteren. Het jurylid was directeur van de platenmaatschappij Belter, waar alle leden van de Spaanse ploeg voor werkten. Winst zou veel publiciteit betekenen en dat was weer goed voor de platenmaatschappij.

De andere juryleden waren daarvan op de hoogte en drongen na de bekendmaking van de uitslag aan op een vergadering.

Het Spaanse jurylid, Joaquin Alfonso, vertrok na het juryberaad meteen naar zijn hotel. Hij bleef erbij dat hij de Belgen in de finale veel slechter vond dan tijdens de voorronde. De organisatie was van te voren op de hoogte van de band die Alfonso had met de artiesten, beweerde het jurylid tegen de toegestroomde media. Ook de andere juryleden zouden voor het begin van het festival op de hoogte zijn geweest.

Zo is het zelfs zo dat de Belgische ploegleider Van Rymenant en Alfonso ook al zakelijke contacten hadden. “Of ik daar nu nog mee door ga? Nee”, zei de Belgische leider boos.

Nee, Spanje wint

Organisator Lou van Rees, die een paar dagen geleden nog luidkeels verkondigde dat er volgend jaar weer een Singing Europe zou komen, was helemaal niet blij met de compromis die de jury had gevonden. In een late verklaring liet de impresario weten dat de beslissing van de jury op geen enkel reglement was gebaseerd en is feite nergens op sloeg.

Van Rees bleef erbij dat de uitslag bleef staan zoals hij op de televisie en de radio was uitgezonden met Spanje als winnaar en België als tweede.

De Belgen hebben aangekondigd dat ze in de volgende week contact zullen zoeken met Reinder Zwolsman, projectontwikkelaar en de grote financiële man achter het festival.

Liedjesfestijn

Aan Singing Europe deden vijftien landenteams mee. Op de eerste avonden kwamen steeds een paar landen in actie. Elk land levert een solist(e) en een paar muzikanten. Er volgen dan drie optredens die beoordeeld worden.

De zes landen met de meeste punten gingen door naar de finale. Spanje, België, Frankrijk, Joegoslavië, Engeland en Tsjecho-Slowakije kwamen vandaag in actie. Na Spanje en België eindigde de Fransen op de derde plek.

Voor de Nederlands zanger Ben Cramer was er een klein succesje. Hij krijgt van de Belgische minister voor Cultuur de prijs voor de beste act.

Singing Europe had vooral het Nederlandse alternatief moeten zijn voor het jaarlijkse Knokkefestival, dat volgende week plaatsvind. Ook dat festival is niet vies van een relletje meer of minder. Maar de problemen zijn vaak niet zo groot als nu in Scheveningen.

Maar naast de chaos rondom de eindoverwinning was er meer kritiek op het evenement. Sommige deelnemende landen waren ondermaats. Zo stuurde Hongarije een pianist die normaal gesproken in een bar in Boedapest speelt.


Hoe ging het verder?

Lou van Rees wilde met Singing Europe een onvergetelijke indruk achterlaten. Het is maar de vraag of hij dat op deze manier bedoelde.

Vooral de Volkskrant was hard in haar oordeel over organisator Lou van Rees:

“Een totale mislukking. Een festival met een overvloed aan ‘artiesten’ die gewoon nog ’n tijdje bij moeder thuis tussen de Luxemburgse, Zweedse, Italiaanse en Zwitserse schuifdeuren hadden moeten blijven oefenen.”

(Volkskrant, 10-07-1969)

Een week na Singing Europe staat een liedjesfestijn gepland in Knokke (België), maar er wordt snel besloten om deze wedstrijd maar niet op televisie uit te zenden.

De media is eensgezind over het festival: het is een gigantische flop, vooral door de rel op het einde. Lou van Rees noemt een week later de pers ‘vooringenomen’.

Van zijn voornemen op het jaar erna weer een liedjesfestival te organiseren moet Lou van Rees al binnen een paar maanden terugkomen. Het wordt 1971, laat hij dan weten. Maar ook dan blijft het stil. Een nieuw Singing Europe komt er uiteindelijk nooit.

Lou van Rees zou nog zeker tien jaar lang doorgaan als een van de grootste en bekendste impresario’s van Nederland. Singing Europe was niet meer dan een kleine smet op zijn blazoen.

Bronnen:

Het Vrije Volk – 10-07-1969 – Belgische ploegleider: Corruptie!

Algemeen Handelsblad – 10-07-1969 – Spanje moeizaam winnaar

Auteur: Dave Datema

Gepubliceerd op: 09 juli 2018

Verhaalnummer: 46


DEN HAAG – Voor de eerste keer in de Nederlandse geschiedenis is er sprake geweest van fysiek geweld in de politiek. Na afloop van de eerste vergadering van de senaat in de nieuwe samenstelling heeft VVD-senator Jan Baas zijn kersverse collega Hendrik Adams (Boerenpartij) een blauw oog geslagen. Baas had even daarvoor, tijdens de vergadering van de senaat, een boekje open gedaan over het NSB-verleden van Adams.

Het ongekende fenomeen gebeurde in de koffiekamer van de senaat. Na afloop van de vergadering stormde Adams op Baas af. Daarbij schold hij de VVD’er uit voor ‘proleet’ en ‘aartsleugenaar’. Baas reageerde direct met een vuistslag in het gezicht van Adams.

“Met een snelle beweging – als een Cassius Clay – gaf hij het nieuwe kamerlid van de Boerenpartij een harde klap in het gezicht, zo krachtig dat ir. Adams lichtgewond bij zijn ook op het slagveld in de koffiekamer achterbleef.”

(Telegraaf, 21-09-1966)

“Met een bloeddoorlopen oog en luid jammerend over de behandeling, die hij in de vergadering had ondergaan, verliet Adams ten slotte het slagveld, terwijl Baas de politie alarmeerde”

(Het Vrije Volk, 21-09-1966)

Ook Adams ging kort daarop naar de politie om aangifte te doen.

Deportatie

De klap werd uitgedeeld na een vergadering waarin Baas vertelde over zijn persoonlijke ervaringen over het oorlogsverleden van Adams.

Beide heren waren tijdens de Tweede Wereldoorlog docent aan de Rijkslandbouwwinterschool in Emmen. In die klas zou Adams zijn Duitse sympathiën niet onder stoelen of banken hebben gestoken.

“In een periode die zoveel leed over ons land en de wereld heeft gebracht stond de heer Adams in zijn politieke overtuiging naast Nazi-Duitsland. Hij ijverde zelfs voor aansluiting. Hij was bereid land en volk te verraden.”

(Ir. Jan Baas tijdens de senaatsvergadering, Trouw, 21-09-1966)

De situatie escaleerde in 1944. Adams had gevraagd of hij zijn leerlingen op de openbare eindles over pluimvee zijn leerlingen mocht ondervragen. Andere leraren blokkeerden dat verzoek, omdat ze bang waren voor een pro-Duitse demonstratie van Adams. Dat besluit leidde tot een felle ruzie tussen Adams en Baas. Daarbij beet Adams zijn collega toe: ‘Ik zal ervoor zorgen dat jij zo spoedig mogelijk wordt gedeporteerd’.

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Niet vergeven

Na de Tweede Wereldoorlog werd Adams veroordeeld tot een celstraf. Ook raakte hij tot 1957 zijn kiesrecht kwijt. Tijdens de vergadering van de senaat deelde Baas zijn angst voor de gevolgen van het senatorschap van Adams. “Als ik die vertuiging had dat de heer Adams begrepen heeft dat hij fout is geweest zou er voor mij de mogelijkheid zijn hem te vergeven. Dat hij thans weer gaat optreden als afgevaardigde van een politieke partij, verontrust mij ten zeerste”, vertelde Baas in de senaat.

De uitspraken van Baas zorgden voor een verwarde sfeer in de senaat. Adams wilde wel reageren op de beweringen van Baas, die volgens het lid van de Boerenpartij ‘grandioze onwaarheden’ zijn, maar wist door zijn onervarenheid niet hoe hij aandacht van senaatsvoorzitter professor Mazure kon trekken.

De voorzitter was al bezig met het afsluiten van de vergadering toen hij een handgeschreven briefje van Adams onder zijn neus gedrukt kreeg. Toen was het al te laat, liet Mazure weten. Volgens Mazure had Adams meerdere keren de kans gekregen om te reageren. Dat gebeurt nu over twee weken bij de volgende senaatsvergadering.

Ontkenning

Adams ontkent in alle toonaarden dat hij gedreigd heeft met deportatie. Baas zegt dat hij meerdere getuigen heeft die zijn verhaal kunnen bevestigen.

Boerenpartijleider Koekoek ontkent dat de nieuwe fractieleider in de senaat lid is geweest van een Duitse organisatie. Roddels en achterklap zouden ervoor gezorgd hebben dat Adams in een kamp terecht was gekomen. “Toen moesten ze hem wel veroordelen omdat ze anders schadevergoeding hadden moeten betalen”, zei Boer Koekoek in het Algemeen Dagblad. “Alles is onwaar wat Baas over hem beweert. Hij heeft nog niemand kwaad gedaan.”


Hoe ging het verder?

Na ‘de klap’ ging de beerput open. Een oude collega van Baas (die dus ook met Adams in Emmen als leraar had gewerkt) onderschreef het hele verhaal.

Later duikt er ook een ingezonden brief van Adams op in De Misthoorn, een anti-semitisch blad.  “Welk een misbruik hebben de Joden kunnen maken van ons, eerlijke Nederlanders, die hen zonder argwaan en in elk geval niet ingeschoten op hun sluwheid en minderwaardige karakteigenschappen tegemoet traden.” Verder gebruikt hij nog de termen ‘jodengif’. Enkele weken later verschijnt er weer een artikel van Adams in het blad.

Boer Koekoek noemt de verklaring en de ingezonden brieven nog geen bewijs over de overtuiging van Adams. Hij blijft achter zijn fractieleider in de senaat staan.

De Boerenpartij heeft twee senaatszetels. De andere senator, Aart Snoek, laat een week na de onthulling weten dat hij zich in het openbaar zal distantiëren van Adams. Rotterdammer Snoek heeft zelf in het verzet gezeten.

Daarna gaan ook lokale afdelingen zich ermee bemoeien. De boerenpartij in Rijswijk eist dat Adams aftreedt en dat er een ‘zuivering van de partij plaatsvindt’. Vrij snel volgen ook Voorburg, Haarlem en Nijmegen.

Sommige leden van de Boerenpartij slaan daarna (figuurlijk) in wilde weg om zich heen. Er komen verdachtmakingen richting de populaire oud-burgemeester van Rotterdam, professor Oud. Die zou op foto’s te zien zijn met de Duitse rijkscommissari Seys-Inquart. Dat kon niet anders, liet Oud weten, omdat hij als burgemeester van Rotterdam tijdens de oorlog gedwongen werd om contacten te onderhouden met de bezetter.

Het onderzoek naar ‘de klap’ heeft geen juridische gevolgen, tot grote woede van Boerenleider Koekoek. “Dit bewijst weer eens dat er in bepaalde gevallen geen recht meer is in Nederland. Wanneer de heer Adams de klap op de slaap had gekregen had hem dat het leven gekost.”

Het feit dat Baas lid was van de VVD zou een belangrijke rol hebben gespeeld bij het seponeren van de zaak, liet Koekoek weten.

Als Adams twee weken later zelf het woord voert is er eigenlijk niemand in de senaat meer die hem in hun midden wilt hebben. Senator Snoek stelt het partijbestuur (en daarmee partijleider Koekoek) een ultimatum: of hij óf Adams.

In de verklaring gaat Adams niet in op de beschuldigingen aan zijn adres. Dat zorgt ervoor dat senaatsvoorzitter Mazure hem uiteindelijk het woord ontneemt. Een week later trekt Adams zich terug uit de Senaat.

Ondertussen was binnen de Boerenpartij een ‘Noodraad’ opgericht, die orde in de partij moest herstellen. Dat lukte niet en de ‘noodraad’ scheidde zich af van de rest van de partij.

Bij de verkiezingen in 1967 (tijdens de hele affaire rondom Adams viel ook nog eens het kabinet Biesheuvel) ging de Tweede Kamerfractie van de Boerenpartij van vier naar zeven zetels (4,77% van de stemmen). Dat viel eigenlijk best wel tegen, omdat de partij bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten uitkwam op 6,7% van de stemmen. De Noodraad kwam net wat stemmen tekort voor een zetel.

In de jaren erna waren er nog talloze interne conflicten binnen de Boerenpartij. Na de verkiezing van 1971 had de partij nog maar één zetel over. Daarna was er wel weer een opleving van de partij, maar in 1981 verdween de Boerenpartij definitief uit Den Haag.

Jan Baas overleed in 2012 op 94-jarige leeftijd. Adams overleed in 1980.

Bronnen:

Het Vrije Volk – 21-09-1966 – VVD’er slaat oog van Boeren-senator dicht

De Telegraaf – 21-09-1966 – Senatoren slaags in kamergebouw

Trouw – 21-09-1966 – Rel in de Senaat

Algemeen Dagblad – 21-09-1966 – Felle rel in Senaat

Het Vrije Volk – 22-09-1966 – Geen Spijt

Het Parool – 22-09-1966 – Baas moet bewijzen dat Adams fout was, zegt Boer Koekoek

Tubantia – 22-09-1966 – Boerensenator neemt afstand van Adams

Leeuwarder Courant – 23-09-1966 – Kamerlid Snoek (BP): We willen bewijzen zien

Het Vrije Volk – 29-09-1966 – Kamervoorzitter wil onderzoek in zaak-Adams

Het Vrije Volk – 07-07-1966 – Senator Boeren dient klacht in tegen de NRC

Auteur: Dave Datema

Gepubliceerd op: 01-10-2020

Verhaalnummer: 151

DEN HAAG – Een groep mannen heeft vanmiddag uit het Rode Kruis-ziekenhuis aan de Sportlaan op klaarlichte dag een zwaargewonde Chinese man ontvoerd. De ontvoerders zouden werken bij de ambassade van de Chinese Volksrepubliek. In Haagse kringen wordt het voorval al het meest raadselachtige drama genoemd dat Nederland ooit heeft gekend.

De hoofdrolspeler in het verhaal is de 42-jarige ingenieur Hsu Tzu Tsai. Hij maakt deel uit van een groep negen technici die anderhalve week geleden arriveerde in Nederland voor een congres in Delft. Dat congres ging over lastechnieken.

Slachtoffer

Het huis aan de Prins Mauritslaan waar het slachtoffer in eerste instantie naar binnen werd getrokken. Foto: Jan Voets, Nationaal Archief/Anefo

Vanmiddag tussen twee en half drie reed een Haagse automobilist over de Prins Mauritslaan. Daar zag hij een man roerloos op straat liggen. Dat bleek Hsu Tzu Tsai te zijn.

De automobilist belde bij een van de mensen in de straat met de politie. De bewoonster zag ondertussen dat meerdere mensen met een Chinees uiterlijk bij de buren naar buiten kwamen en het lichaam naar binnen sleepten.

Op basis van de twee verklaringen van de getuigen belde de politie aan bij het huis van de buren, een hoge medewerker van de Chinese ambassade. Agenten zagen in de gang het slachtoffer liggen. Hij was nog steeds buiten kennis.

Op datzelfde moment kwam een auto aanrijden met een kenteken van het Corps Diplomatique. Na een discussie, die tientallen minuten duurde, kregen de hulpdiensten toestemming om het slachtoffer mee te nemen naar het Rode Kruis-ziekenhuis.

Het viel in het ziekenhuis meerdere mensen op dat er niet echt voorzichtig werd gedaan met het slachtoffer.

“Ze droegen een brancard, daarop lag ook een Chinees. Plotseling zetten de drie de brancard in de hal neer en sleurden de patiënt eraf. Het ging allemaal razendsnel. We waren allemaal te verbouwereerd om iets te doen.”

(Ooggetuige in Het Vrije Volk, 19-07-1966)
Het Rode Kruis-ziekenhuis in Den Haag. Foto: Haagse Beeldbank

In het Rode Kruis-ziekenhuis meldden zich steeds meer medewerkers van de Chinese ambassade. Tegelijkertijd lag het slachtoffer op de röntgenafdeling voor onderzoek. Hier werd duidelijk dat het slachtoffer een schedelbreuk heeft en zwaar letsel aan de wervelkolom.

Toen de assistente van de afdeling de foto’s liet ontwikkelen, hebben de Chinezen de gewonde man op een brancard gelegd en gingen ervandoor. De assistente zag de mannen nog net weglopen en gaf ze – nietsvermoedend – de foto’s mee.

Bij de hoofdingang werd het slachtoffer in de auto met het CD-kenteken gelegd. Vervolgens gingen de mannen er met grote snelheid vandoor.

Een van de portiers van het ziekenhuis vertelde aan Het Vrije Volk dat ook het vertrek van de mannen in een mum van tijd gebeurde.

“We zijn er nog met z’n tweeën achteraan gegaan en hebben de auto nog zien wegrijden. Maar we wisten van niets, dus wat konden we doen. Je durft er nauwelijks achteraan te gaan: als ze zulke dingen doen, staan ze verder ook voor niets.”

(Het Vrije Volk – 19-07-1966)

Tzu Tsai is waarschijnlijk overgebracht naar de kantoren van de zaakgelastigde (de hoogste ambtenaar van de Chinese ambassade) aan de Adriaan Goekooplaan. Dat pand valt buiten de Nederlandse autoriteiten. Hoe het nu met het slachtoffer gaat is volstrekt onduidelijk, maar artsen vrezen voor zijn leven. Het slachtoffer was absoluut niet stabiel genoeg om vervoerd te worden.

Dit artikel gaat verder onder deze advertentie



Speculaties

Deskundigen denken dat de Tzu Tsai tijdens het congres in Delft is benaderd door westerse inlichtingendiensten. Mogelijk zou hem asiel zijn aangeboden in ruil voor informatie.

Er is grote belangstelling voor de laatste Chinese technologieën, vooral op het gebied van wapenontwikkeling.

Volgens de politie is het slachtoffer waarschijnlijk mishandeld. Er werd gezegd dat de man zou zijn aangereden, maar dat komt niet overeen met de verwondingen. Die wijzen eerder op een val of mishandeling.

Tweede geval in paar maanden

Het is niet voor het eerst dat de Chinezen op deze manier in het nieuws komen. Vier maanden geleden hadden medewerkers van de Chinese ambassade geprobeerd om onder dwang een Chinese ingenieur terug te sturen naar China.

Deze ingenieur Huang Tao Yuan, die werkzaam was bij scheepswerf Gusto in Schiedam, zou van plan zijn geweest om te vluchten naar West-Duitsland. Toen de Chinese ambassade erachter kwam, werd hij op het vliegveld naar China gezet.


Hoe ging het verder?

Alsof het hele verhaal al niet bizar genoeg was, levert het hele verhaal ook nog een behoorlijke diplomatieke rel op.

Nog datzelfde weekend wordt de zaakgelastigde ontboden bij staatssecretaris Max van der Stoel van Buitenlandse zaken. Hij heeft het op dat moment voor het zeggen, omdat de Tweede Kamer en veel ministers op vakantie zijn. Li En-Tsjioe meldt dat het slachtoffer niet meer terug kan naar het ziekenhuis voor verdere hulp, omdat hij is overleden.

Vervolgens krijgt de zaakgelastigde van de staatssecretaris te horen dat hij binnen 24 uur het land moet verlaten. Dat gebeurt ook.

Op Schiphol staan dan meerdere journalisten de zaakgelastigde op te wachten. Hij ontwijkt de vragen met ‘I don’t speak English’ in perfect Engels.

De Nederlandse overheid wil uitzoeken wat er nu precies gebeurd is. Er wordt geëist dat de andere Chinese ingenieurs, die inmiddels ook in het pand aan de Goekooplaan zitten, ondervraagd kunnen worden, maar dat houdt de ambassade tegen. Zij zien het als een binnenlandse kwestie.

Nederland weigert om de ingenieurs te laten gaan. Het pand aan de Goekooplaan wordt hermetisch afgesloten van de rest van de wereld. De diplomaten kunnen niet tegengehouden worden, maar de Chinese ingenieurs zitten noodgedwongen vijf maanden opgesloten.

De Chinezen betalen Nederland terug met gelijke munt. De Nederlandse zaakgelastigde wordt ook tot Persona-non-grata verklaard, maar hij mag het land niet verlaten. Dat kan pas als de ingenieurs terug zijn in Peking.

Na veel onderhandelingen wordt het lichaam van Tzu Tsai vrijgegeven. Een Haagse begrafenisondernemer brengt het lichaam naar crematorium Ockenburg, waar de politie klaar staat om het mee te nemen naar een politiebureau. De politie trekt daarna de conclusie dat Tzu Tsai is gevallen, op het moment dat hij het huis aan de Prins Mauritslaan probeerde te ontvluchten.

Na vijf maanden komt er schot in de zaak. De Chinezen staan toe dat de ingenieurs gehoord worden. Als ze daarna tenminste terug mogen naar China.

De ingenieurs zeggen dat de Amerikanen Tzu Tsai hadden benaderd om over te lopen. Binnen drie kwartier is het gesprek met de mannen voorbij. Een paar weken later mag de Nederlandse zaakgelastigde China verlaten.

Uit onderzoek van het televisieprogramma Andere Tijden blijkt dat de Chinese ingenieurs al langere tijd in de gaten gehouden werden door de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD). Ook zij weten dat de mannen waardevolle informatie hebben.

Bronnen:

Het Vrije Volk – 19-07-1966 – Zaakgelastigde moet binnen 24 uur het land verlaten

Leeuwarder Courant – 19-07-1966 – Gewonde uit ziekenhuis gesjouwd tegen advies

Het Parool – 19-07-1966 – Chinese diplomaat uit ons land gezet

Andere Tijden – De Chinese Affaire

Auteur: Dave Datema

Gepubliceerd op: 16-07-2018

Verhaalnummer: 116